It took a little courage to be me
Een zin uit mijn favoriete liede ‘courage’ van the villagers.
En mijn eigen weg?
Eigenlijk wist ik niet goed wat ik moest studeren. Ik startte verpleegkundige en hield dit vol omdat ik in het derde jaar 4 maanden naar Suriname kon. DE tijd van mijn leven. Daar woonde ik ’toevallig’ samen met 2 studenten vroedkunde, dus ging ik in 2017 nog vroedkunde bij studeren. Ik verwerkte snel alle kennis in Leuven om dan enkele maanden naar Uganda te trekken en terug te keren met een rugzak vol ervaring.
Eens terug in België begon ik onmiddellijk te werken in de bloeiende praktijk ‘het bevallige buikje’ van mijn mama. Ik werkte hard en graag en veel te veel.
Na een paar jaar was een crash onvermijdelijk en helaas/gelukkig viel die net samen met mijn lang verwachtte eerste zwangerschap. Ik werd hierdoor gedwongen om op natuurlijke wijze op zoek te gaan naar mijn nieuwe IK. Een proces van veel vallen en opstaan was gestart. 2,5 jaar later werd mijn tweede zoontje geboren na een droomzwangerschap. Helaas huilde hij vele uren en nachten en maanden na zijn geboorte. Het volgende proces van zoeken en spiegels was gestart. Ik werkte nog enkele jaren als zelfstandige vroedvrouw van het Bevallige Buikje, maar in 2023 besloot ik daar te stoppen en mij te focussen op mijn interesseveld van coaching, zwangerschapsyoga en infosessies. Lichaam en geest vloeiden meer en meer samen. In 2024 overleed mijn vader na een coma van 10 dagen, deze ervaring heeft me nog eens stevig door elkaar geschud, waardoor ik mij nog meer ben gaan verdiepen in de ziel en de lagen van ons bewustzijn. Dit heb ik gedaan via een reiki opleiding niveau 1 en 2, maar ook door veel zelfstudie én via de mooie mensen, die ’toevallig’ op mijn pad kwamen. (ik geloof niet in toeval he).
